فصل سيزدهم اى احمد ! دنيا و اهلش را ناخوش دار و آخرت و اهلش را دوست بدار . پيامبر عرض كرد : پروردگارا ، اهل دنيا و اهل آخرت چه كسانى هستند ؟ خداوند فرمود : اهل دنيا خوراك ، خنده ، خواب و خشمشان بسيار و رضا و خشنوديشان اندك است . از كارهاى بد خويش عذرخواهى نمىكنند و عذر پوزش خواهان را نمىپذيرند . به وقت اطاعت و فرمانبرى ، تنبل و هنگام گناه ، جسور و گستاخند . آرزوهاى طولانى و دست نيافتنى دارند ؛ در حالى كه ، مرگشان نزديك است . نفس خود را به حساب نمىكشند . نسبت به دين ، كوتاه فهم و كم انديشند ، پرگو هستند و از خداوند ترسى ندارند و با ديدن و خوردن خوراكىها بسيار شادمانى مىكنند . اهل دنيا در نعمت و آسايش ناسپاس و در بلا و مصيبت بىطاقتند . به واسطهء آن‌چه نكرده‌اند ، خود را مىستايند و بر آن چه نكرده‌اند ، ادعاى فراوان دارند و به بر شمردن و يادآورى عيب‌هاى مردم مشغولند .